کلستریدیوم دیفیسیل

کلستریدیوم دیفیسیلAوB

راه اندازی تست جدیدی بنام :توکسین

 مقدمه

 کلستریدیوم دیفیسیل عامل بروز PMC و یکی از عوامل ایجاد کننده AAC محسوب می شود. تولید توکسین A وB توسط انواع توکسوژنیک کلستریدیوم دیفیسیل در ایجاد علائم بالینی بیماری نقش دارد.این پروتئین ها که وزن مولکولی در حدود ۲۰۰ کیلو دالتون دارند، با توجه به ایمونولوژی وعملکردشان قابل شناسایی هستند.

توکسین A انتروتوکسین است، درحالیکه توکسین B سیتوتوکسین می باشد. هردوی این توکسینها می توانند در invivo اثر هم افزایی داشته باشند. از آنجائیکه همه انواع کلستریدیوم دیفیسیل توکسین تولید نمی کنند و تقریبا” ۲ درصد افراد بالغ طبیعی و تا ۵۰ درصد کودکان زیر دو سال ممکن است با این میکروارگانیسم آلوده باشند، به نظر منطقی می رسد که به جای شناسایی باکتری از شناسایی توکسین ها برای تشخیص بالینی استفاده گردد.

روشی که در اینجا برای شناسایی توکسین A و B کلستریدیوم دیفیسیل معرفی می گردد، روش ایمونولوژیک است که بر روی نمونه مدفوع انجام می شود. نتایج آزمایش در حدود دو ساعت آماده می شود و درمان به موقع وسریع را امکان پذیر می سازد .

اصول آزمایش

در این آزمایش، پژوهشگران از آنتی‌بادی‌های مونوکلونال در روش ساندویچ استفاده می‌کنند.  آن‌ها آنتی‌بادی‌های مونوکلونال ضد توکسین‌های A و B را به سطح چاهک‌های پلیت‌های میکروتیتر متصل می‌کنند. در مرحله اول، آزمایشگر نمونه رقیق‌شده مدفوع را به پلیت‌ها اضافه می‌کند و آن را در دمای اتاق انکوبه می‌کند. پس از مرحله شستشو، آزمایشگر آنتی‌بادی‌های کونژوگه‌شده با پراکسیداز که اختصاصی توکسین‌های A و B هستند را اضافه می‌کند و دوباره آن‌ها را در دمای اتاق انکوبه می‌کند. اگر توکسین در نمونه وجود داشته باشد، افزودن سوبسترا باعث می‌شود رنگ محلول به آبی تغییر کند. سپس آزمایشگر با اضافه کردن معرف توقف، رنگ محلول را از آبی به زرد تغییر می‌دهد. در نهایت، میزان جذب رنگ زرد نشان‌دهنده غلظت توکسین‌ها در مدفوع است.

محدودیت های آزمایش
این آزمایش توکسین های A وB را در نمونه مدفوع شناسایی می کند واز نتایج آن برای برقراری ارتباط میان توکسین های شناسایی شده وشدت علائم بالینی نمی توان استفاده کرد. تفسیر نتایج باید با توجه به وضعیت بالینی بیمار انجام شود.
نتيجه مثبت وجود سایر عوامل بیماریزا را منتفی نمی سازد.
نتیجه منفی لزوما” به معنای عدم وجود عفونت کلستریدیوم نیست. عدم نگهداری صحیح نمونه ممکن است منجر به تجزیه پروتئولیتیکی توکسینها شده و نتیجه منفی کاذب ایجاد کند. اگر دلیل منطقی مبنی بر وجود عفونت وجود دارد، یک نمونه مدفوع دیگر باید بررسی شود.
اگر توزیع توکسین ها در نمونه مدفوع هموژن نباشد، نتیجه آزمایش ممکن است مبهم شود. در این مواقع باید سوسپانسیون جدیدی از همان نمونه تهیه شود یا نمونه جدیدی مورد آزمایش قرار گیرد.
کشتهای کلستریدیوم دیفیسیل که در نمونه مدفوع بیانگر عدم وجود توکسین هستند، ممکن است نشان دهنده حضور انواع کلستریدیوم دیفیسیل باشد که توکسین تولید نمی کنند. برای تائید این موضوع می توان با استفاده از روش ایمونولوژیک، کلونی های باکتریال را از نظر تولید توکسین بررسی کرد.